Psychoterapia humanistyczno-egzystencjalna
Czym jest psychoterapia humanistyczno-egzystencjalna?
Psychoterapia humanistyczno-egzystencjalna to podejście terapeutyczne kładące nacisk na podmiotowość i niepowtarzalność jednostki oraz jej doświadczeń, a także poszukiwanie w nich znaczenia. Myśl egzystencjalna wywodząca się z prac z takich filozofów jak: Nietzsche, Kierkegaard czy Sartre ( i wielu innych) w psychologii została szczególnie rozwinięta po II wojnie światowej za sprawą Viktora Frankla (1905-1997) – twórcy logoterapii i autora słynnej książki “Człowiek w poszukiwaniu sensu”. Natomiast myśl humanistyczna w psychologii i psychoterapii to zasługa m.in. takich postaci jak: Charlotte Bühler (1893-1974), Gordon Allport (1897-1967), Carl Rogers (1902-1987), Abraham Maslow (1908-1970) czy Rollo May (1909-1994). Współcześnie jednym z najpopularniejszych przedstawicieli tego nurtu jest Irvin Yalom (1931-).
Jakie są założenia psychoterapii humanistyczno-egzystencjalnej?
Psychoterapia humanistyczno-egzystencjalna koncentruje się na człowieku i wyjątkowości jego doświadczeń, a także poszukiwaniu w nich sensu, poczucia sprawczości oraz szans na rozwój, a także samorealizację. Terapia ta ma służyć lepszemu samopoznaniu, pogłębieniu refleksji nad sobą i otaczającym światem, budowaniu poczucia sprawczości i autonomii. Podkreślana jest w niej indywidualna odpowiedzialność za własne życie i decyzje.
Jakie jest zadanie terapeuty w psychoterapii humanistyczno-egzystencjalnej?
Zadaniem terapeuty jest bycie dla klienta towarzyszem i partnerem w poszukiwaniu zrozumienia, akceptacji i dróg do osobistego spełnienia. Niezwykle istotnym jest, aby terapeuta pozostawał przy tym autentyczny, akceptujący oraz nieoceniający. Wspólnie z klientem prowadzi on dialog – dwustronną wymianę, której efektem mają być pomocne przemyślenia.
Dla kogo jest psychoterapia humanistyczno-egzystencjalna?
Psychoterapia humanistyczno-egzystencjalna może być dobrym wsparciem dla osób poszukujących odpowiedzi w tematach związanych z decyzjami życiowymi, poszukiwaniem sensu i spełnienia. Jej zadaniem jest także pomagać w radzeniu sobie z akceptacją nieuchronnych elementów życia – zmian, starzenia się i przemijania, a w końcu śmierci.